Een boeiende oefening in emotionele montage, waarbij het gevoel primeert boven de letterlijke vertelling. Doorheen het traject werd er nauw samengewerkt met de regisseurs om scènes scherper te maken: van familiemomenten tot een terugkerende basketbalscène, telkens op zoek naar het meest natuurlijke, meest waarachtige moment in plaats van het meest voor de hand liggende. Ritme en emotie stuurden elke keuze in de montagekamer.